Küçük mutluluklar ironisi

Bence hayat gerçekten güzel olabilir eğer insan ondan zevk almasını bilirse. Küçük detaylarla mutlu olmak falan.. mümkün aslında düşününce. Azgın bir kedinin ağacın dalında ötüşen kuşlarla olan oyununu izlemek bazen, bazense küçük bahçeli evlerin olduğu sokaklarda amaçsızca yürüyüp orada yaşayan insanlar için yarattığımız dünyalarda yine kıskanmak onları.. kimi zaman gelecekte silik bi hatıra olarak kalacak bir anı belgelemek ve onu geçmişin tozlu raflarından kurtarmak.. bazen bir karıncanın kolunuz üstünde yaptığı yolculuğu izlemek... örnekler çoğaltılabilir elbet ama varılan nokta hep aynı küçük şeylerle mutlu olabilir insan, ve çoğu insan da böyle söylüyor.

Benimse bir sorunum var bu noktada. Albet inanıyorum insanın küçük şeylerle mutlu olabileceğine ancak bana insanın bu olguya kendini alıştırma çabası, içindeki sıkıntının yada daha büyük bir mutsuzluğun işaretiymiş gibi geliyor. Haksız mıyım bilmiyorum ama hani deniyor ya bazılarının içinde hala bir çocuk yaşıyor, işte o kişilerin böyle küçük detaylarla kendilerini mutlu etmeleri bana ağlayan çocukları şekerle kandırmak gibi geliyor. Öyle ki, ne hayat kimsenin üzerine pembe bulutlardan ışıltı yağmurları yağdırıyor ne de güneş her zaman parlıyor.

Haksız mıyım?