2 Nisan 2011 Cumartesi

Confessional Prose

Öyle bir his var içimde, sanki her şeyi geriden takip ediyormuşum gibi. Kulaklarım iyi duymuyor, gözlerim bozuk, algılarım kapalı mı acaba? Hayır. E neden o zaman? düşün düşün düşünde düş düşün. bitti mi hiç sonu gelmeyen hastalıklarım sonunda? yoksa ben dermansız bir hastalığa mı yakalandım? Derdini söylemeyen derman bulamaz ya, belki ondandır halim. konuş konuş konu konuş. çünkü sustum kimse anlamak için çabalamadığında bir daha asla kıpırdatmamak üzere dudaklarımı.

2 tane uğurböceği:

Arriba dedi ki...

bazen fırtınalar koparken içine kapanır insan. uyandığında fark eder geri kaldığını hayattan. belki de yapmamız gereken, balinalar gibi tek göz açık uyumak.

Arriba dedi ki...

balina değil yunusmuş.