"Defne Joy Foster, Hayatını Kaybetti."

02.02.2011
Yaşam ve ölüm arasındaki ince çizgideyiz hepimiz, ancak farketmiyoruz çoğu zaman bunu. Sebep ne mi dersiniz? Yüzümüzü ölüm tarafına çevirip yürümek ironik geldiğinden midir, yoksa bu ince çizgi üzerinde yaptığımız canbazlığı kabullenmeyişimizden midir bilmiyorum. Kabullenemeyişin sebebi korku, ağır üzüntü vs olabilir.

Haberlerde her gün çıkan "otobüs devrildi 14 ölü,5 yaralı" haberleri hariç, şöyle ya da böyle tanıdığım, en azından ismini duymuş olduğum yani varlığını aklımla onayladığım kişilerin hayatlarını kaybetmelerinden çok etkileniyorum. Boğazım düğümleniyor, nefes alamıyorum, gözlerimi kapatıyorum; böyle bir haberi öğrendiğim anı yaşamış olmayı inkar ediyorum bir bakıma.

Bugün de aynı şey oldu. Sabahtan beri aklımın içinde bir yerlerde onun görüntüleri dolaşıyor ve birden bire acı gerçekle yüzleştiriyorum kendimi, " o artık nefes almıyor". Kulağa basit geliyor olabilir ama o kadar yıkıcı bir durum ki bu, şuan ifade etmekte zorlanıyorum.

09.02.2011
Bir hafta önce yazmıştım yukardaki postu ama yayınlamadım nedense, beklemek istedim.
Herkes alıştı, haberlerde daha az yer alıyor falan;ben de daha az düşünüyorum budurum hakkında sanırım ama hala beni zayıflığımda tutsak etmeye yeter nitelikte bu durum. üzgünüm.