Summer.

Şu filmi tekrar izledim ya. Hem de arkadaşlarımla. Paha biçilemez. Eğer birileri(!) gelebilseydi birde battaniye keyfi ekliycektim sinema keyfine ama olmadı. Her zamanki gibi fedakarlık yapmış olmak birilerinin hakkını yedi. Ama olsun, başka sefere.

Hani diyoya başında "This is the story of a boy meets a girl... but, this is not a love story." Bana çok koyuyo bu. Daha neler neler koyuyo anlatsam bu yazı bitmez.

Ben duruma yanıorm. Çocuğa yanıorm. Kendimi bi onun yerine bide kızın yerine koyuorm nasıl hissederdim diye. Bakıorm. Benden Summer olmaz diyorum. Ben kolay bağlanırım herşeye çünkü (bkz.type 2). Summer'ın o kocaman gözleri bende de olsa diorm. Artık gözlerimi kocaman aça aça bakıorm dünyaya. Gözler çok anlam barındırır nasılsa, belki, ucundan yakalarım onu.. bu kadar bağlanmamam lazım nasıl olsa ipleri koparan bıçaklar hep başkalarının elinde oluyor...

Öte yandan Tom, keşke dünyadaki erkek populasyonunda senin gibilerin yüzdesi fazla olsaydı. noolurdu ki etrafım romantik, beni çokçokçok seven uğrumda göz yaşı dökebilcek şirin mi şirin birileriyle dolu olsaydı? ya da enazından biri bile yeterdi. çok şey istiorm biliorm ama şansım döner belki yakınlarda, huh? yada çoooook uzaklarda... "the one" diyebileceğim biri çıksın karşıma.

Ha bide ben bu posterini çok seviyorum. niye mi? çünkü onyüzbinmilyon küçükkareden oluşuo. ve hepsi başka güzel.